Po trzech tygodniach w Sunshine Coast, którego nazwę można przetłumaczyć na "Słoneczne wybrzeże", z lekkim zaskoczeniem możemy stwierdzić, że słonecznych dni wcale nie ma tu tak dużo. Sporo pada, a temperatura mimo zbliżającego się lata utrzymuje się w granicach 25 stopni. Ciągle wydaje się to bardzo miłe miejsce do życia, ale po letnich doświadczeniach z Gold Coast, musimy zrewidować trochę nasze wyobrażenie o życiu w subtropikalnym klimacie.
Trzeci tydzień w Caloundra rozpoczęliśmy wizytą w Australia Zoo. Jest to miejsce, w którym swego czasu pracował słynny Australijski pogromca krokodyli Steve Irwin. Trudno przejść obok tego faktu obojętnie, bo już droga prowadząca do ośrodka nazwana jest jego imieniem, a zbliżając się do miejsca zewsząd widać plakaty z podobizną słynnego Australijczyka. Mimo, że od jego tragicznej śmierci minęło już prawie 20 lat, pamięć jest ciągle żywa i na tej legendzie zbudowany jest klimat całego zoo. Widzieliśmy tam wszystkie typowe dla Australii zwierzęta poczynając od koali, kangurów, emu i dingo poprzez różnorodne rodzaje węży, jaszczurek i żółwi, aż po diabły tasmańskie oraz oczywiście krokodyle, które są głównym tematem całego zoo. Znajduje się tu również Afrykańska część, w której można zobaczyć żyrafy, nosorożce, lemury i inne subsaharyjskie zwierzęta.
Gwoździem programu było karmienie krokodyli zaplanowane na 13:15. Po szybkim obiedzie całą rodziną usiedliśmy na balkonie skąd zobaczyć można terraria krokodyli i z niecierpliwością czekaliśmy na show. Niestety "Crocoseum" czyli stadion pośrodku zoo, w którym tradycyjnie odbywały się występy był w remoncie, więc cała akcja działa się w płytkich basenach, w których cierpliwie i w bezruchu czekały ogromne gady. Krokodyle potrafią wytrzymać pod wodą do kilku godzin, spowalniając pracę serca i oszczędnie używając tlen, więc żeby zobaczyć jakikolwiek ruch trzeba uzbroić się w niemałą cierpliwość. Wyjątkiem jest czas kiedy przychodzi pora karmienia. Po krótkim wstępie w którym pracownicy zoo przedstawiali papugi z boku podjechał samochód terenowy, z którego wysiadł Robert Irwin. Syn słynnego przyrodnika prowadził w tym dniu pokaz i podawał wygłodniałym gadom porcje mięsa, po które te żywiołowo wyskakiwały z wody. Robert mówił, że tak naprawdę krokodyle bardziej interesują się nim niż podawanym pokarmem, ale on za każdym razem zwinnie unikał ataków opowiadając przy tym ciekawe fakty z życia tych prehistorycznych stworów. Jeden z gadów miał podobno około 100 lat i taki wiek nie jest niczym niezwykłym u tych zwierząt kiedy trzymane są w zamknięciu. Okazało się że mieliśmy dużo szczęścia spotykając syna Steva Irwina, bo nie często pojawia się on na pokazach. Z ciekawostek, to właśnie trzymając Roberta na rękach prawie dwie dekady temu jego ojciec karmił krokodyle, czym wzbudził niemałe kontrowersje.
Po powrocie do domu wpadliśmy z powrotem w rutynę codzienności, w tym tygodniu jednak zapowiadane były większe fale, więc ja z niecierpliwością czekałem na nadejście większego swellu. Nie zawiodłem się. Już we wtorek wieczorem point-break, w którym widziałem wcześniej spory potencjał zaczął produkować równe i długie lewe linie i ocean wypełnił się surferami. Mimo, że było sporo ludzi, nie było większego problemu ze znalezieniem swojego miejsca i dopchaniem się do kolejki. Przy dobrym ustawieniu trzeba było dosyć mocno podpadlować, po czym wskakiwało się na stromą falę z szybką pierwszą sekcją. Jeśli udało się ją przejść i nie utknęło się w pianie można było dotrzeć do drugiej już delikatniejszej sekcji, przez którą pompując w górę i w dół można było dopłynąć aż do płytkiej rafy. Po zakończonej fali szybko znajdowało się w kanale, który zabierał z powrotem na lineup, trochę jak w wavepoolu.
Fale cały tydzień były na prawdę dobre. Pływałem trochę na point breaku i trochę na plaży w pobliżu naszego mieszkania. Popołudniami chodziliśmy na plac zabaw, spotykaliśmy się ze znajomymi i powoli planowaliśmy co dalej. Jiu-jitsu stało się częścią mojej rutyny i zarówno w środę jak i w czwartek byłem na treningu. Trener przygotowywał się na mistrzostwa PAN Pacific, czyli Australii i Oceanii, które w tą sobotę odbyły się w Melbourne.
W piątek wieczorem, po pracy, sprawdziliśmy prognozę pogody i okazało się, że przyszły weekend zapowiada się burzowy, a to właśnie wtedy planowaliśmy zwiedzić K'Gari, czyli największą piaszczystą wyspę świata, która jest około 200km na północ od Caloundry. Przy niepewnym kolejnym tygodniu, spontanicznie zdecydowaliśmy się wyruszyć na tą wycieczkę już kolejnego dnia w sobotę i szybko kupiliśmy całodniowy wypad z przewodnikiem. Pobudka o 4 rano, szybkie śniadanie, pakowanie i ruszyliśmy. Wycieczka zaczynała się o 7:30 więc mieliśmy sporo zapasu.
Niestety po drodze Ewcia poczuła się nie najlepiej i musieliśmy się na chwilę zatrzymać. Postój się trochę rozciągnął, ponieważ utknąłem trochę w kolejce w McDonalds, tak więc ruszając w dalszą podróż mieliśmy już tylko 10 minut zapasu. W pewnym momencie nawigacja zaczęła trochę się gubić i pokazywać, że jesteśmy w innym miejscu, więc od tej pory patrzyłem na nią podejrzliwie. Gdy nagle kazała skręcić z autostrady pomyślałem, że to kolejny błąd i lepiej zostanę. W razie czego użyję kolejnego zjazdu. Okazało się, że powinienem był zaufać mapie, a w pobliżu nie ma żadnej możliwości zawrócenia, więc doszło dodatkowe 30 minut do planowanego dotarcia i będziemy już na pewno spóźnieni. Szczęśliwie, mimo że dotarliśmy około 20 minut po czasie wycieczka na nas zaczekała i szybko przesiedliśmy się z Multivana na podstawiony autobus 4x4, który zabrał nas promem na piaszczystą wyspę.
Nie pamiętam kiedy ostatni raz byłem na wycieczce z przewodnikiem, ale ta na prawdę nam się podobała. Przewodnik opowiadał ciekawe historie na temat wyspy, o tym jak powstała, w jaki sposób formowały się jeziora, o jej tradycyjnych mieszkańcach (plemieniu Butchalla) i wpływie przemysłu drzewnego na jej obecny stan.
Na pierwszym przystanku pływaliśmy w krystalicznie czystym jeziorze McKenzi. W czasie wycieczki odwiedziliśmy również ikoniczny wrak statku S.S. Maheno oraz popularne Eli Creek wokół którego plażowało bardzo dużo ludzi z całego świata. Większość czasu tego dnia spędziliśmy w samochodzie pędząc wzdłuż plaży albo poprzez las. Spotkaliśmy kilka psów dingo, które biegają po plaży w poszukiwaniu jedzenia. Co jakiś czas mijaliśmy ludzi na kempingach, którzy często łowili ryby, a dingo jako sprytni drapieżnicy wiedzą, że jest to szansa na darmową wyżerkę.
Późnym wieczorem, po szaleńczym przejeździe przez plażę, przewodnikowi udało się zdążyć na ostatni prom z wyspy i po 18 siedzieliśmy już w Multivanie w drodze powrotnej do naszego chwilowego domu w Caloundra.
Jeszcze tydzień zostajemy w Sunshine Coast. Już powoli zaczynamy myśleć o kolejnych krokach, ale chcemy dobrze wykorzystać czas pozostały na "Słonecznym wybrzeżu".
Komentarze
Prześlij komentarz