Był sobotni poranek, byliśmy już spakowani, wszystkie rzeczy były już w samochodzie, deski zapięte na dachu, rower z tyłu na haku i wszystko gotowe żeby wyruszyć do następnego punktu. Pogoda nie zapowiadała się ciekawie, zaczynało robić się ponuro i deszczowo, co nie wróżyło nic dobrego na nadchodzący tydzień, który zamierzaliśmy spędzić na kempingu. Było bardzo wietrznie, a o surfingu można było zapomnieć. Ocean w Port Macquarie był bardzo wzburzony i sztormowy.
Z nieba siąpiła mżawka który po woli przeradzała się w regularny deszcz. Zanim wyruszyliśmy w drogę odwiedziliśmy jeszcze przygotowane ścieżki po lesie deszczowym. Deszcz zamienił się już w ulewę i na miejscu okazało się, że nie mogliśmy wejść do parku "Sea Acres Rainforest Centre" z powodu wiatru. Miejsce wygląda jednak bardzo ciekawie. Tak więc pod parasolami szybko pobiegliśmy do samochodu i nastawiliśmy nawigację na "The Big Banana".
Wielki banan to jeden z wielu takich miejsc w Australii. Jest również "The Big Potato", "The Big Prawn" i pare innych podobnych miejsc. "The Big Banana" w pobliżu Coffs Harbour jest po drodze i przy ogromnej podobiźnie banana zbudowana jest cała infrastruktura z parkiem rozrywki i restauracjami. Tak więc to miejsce wybraliśmy na przystanek na lunch. W strugach ulewnego deszczu szybko zrobiliśmy parę zdjęć z ikonicznym bananem i wsiedliśmy z powrotem do naszego Multivana, tym razem celem było już "Ingenia Holiday Park" w Byron Bay.
Droga nie była łatwa, ciągle powracające ulewy i porywisty wiatr nie ułatwiały nam jazdy. W pewnym momencie na autostradzie, którą w New South Wales można jeździć tylko do 110km/h pojawiło się nawet przewrócone drzewo. Na szczęście po kilku godzinach zameldowaliśmy się już w naszym miejscu docelowym i po krótkiej wizycie na recepcji znaleźliśmy nasze miejsce gdzie spędzimy kolejny tydzień, tym razem w samochodzie... Miejsce numer 205, ku naszemu zaskoczeniu pod numerem 204 zobaczyliśmy zgliszcza po poprzednich gościach. Ktoś w pośpiechu wyjechał zostawiając za sobą gazebo, które teraz pod wpływem porywistego wiatru było... zrównane z ziemią i kompletnie połamane. Ponieważ na zewnątrz ciągle mocno padało, nie wychodząc z samochodu, używają różnych, wręcz cyrkowych sztuczek poprzekładaliśmy wszystkie rzeczy do przodu, rozłożyliśmy łóżko i po szybkiej wizycie w dzielonej kampingowej łazience poszliśmy spać. Podobno pogoda miała się poprawić i z taką nadzieją zasnęliśmy w nasz pierwszy wieczór w malowniczym Byron Bay.
Poranek był już przyjemniejszy, przestało (na chwilę) padać i udało się poukładać rzeczy, rozłożyć tylny namiot, rozsunąć markizę i w końcu spokojnie zjeść śniadane. Nasz Holiday Park od oceanu niestety dzieliło jezioro, którego obejście zajmowało 15 min. Ten tydzień mieliśmy spędzić w okolicy Tallow Beach, która jest mocniej wystawiona na działanie oceanu. Ocean był bardzo niespokojny i nie było sensu pchać się z deską na Tallow Beach, pomiędzy krótkie sztormowe fale poprzecinane mocnymi prądami bocznymi. Po ogarnięciu całego bałaganu poszliśmy na lunch do pobliskiej restauracji, która okazała się być hotelem z bardzo ciekawym parkiem. "Crystalbrook Byron" ma przyklejony, w sumie ciągle nie wiemy czy prywatny spacer po lasie deszczowym. Udając gości hotelowych przespacerowaliśmy się tym rozległym parkiem doświadczając klimatu dżungli. Później złapaliśmy autobus 640 i udaliśmy się do centrum Byron Bay.
Fajnie było wrócić do miejsca, w którym już byliśmy i rozpoznawać kolejne punkty które albo odwiedziliśmy sami w czasie pierwszych urodzin Ewci, albo w czasie kiedy byliśmy na wycieczce z Asią, Dominikiem, Bartkiem i Julcią. "Tutaj spaliśmy, muszę wysłać Asi zdjęcie", "Tutaj jedliśmy pizzę z Bartkiem", Marta co chwilę wtrącała mijając kolejne uliczki tego małego, turystycznego miasteczka. Ja jednak trochę bardziej myślałem o tym żeby sprawdzić breaki, które znam z innych pór roku i z innych warunków.
Daleko po prawej stronie, patrząc na wprost plaży jest "The Pass", bardzo znany i zawsze zatłoczony point break. Do tej pory jak przyjeżdżałem do Byron Bay, tylko to działało i była to zawsze jedyna opcja, żeby chociaż trochę posurfować. Tym razem było inaczej. Gdy tylko dotarliśmy do "Main Beach" zobaczyliśmy mnóstwo breaków, w których łamały się fale. Mimo, że było sporo ludzi w wodzie, to jednak nie było tłoku bo fal było pod dostatkiem. Niestety tego dnia, ponieważ dużo czasu spędziliśmy na przygotowania i pojechaliśmy autobusem, nie wziąłem deski i musiałem obejść się smakiem.
Kolejnego poranka wstałem wcześnie rano, zanim dziewczyny otworzyły oczy, przypiąłem deskę, szybko wskoczyłem na rower i pojechałem w kierunki "Main Beach". Pogoda była bardzo obiecująca, świeciło słońce, nie było wiatru. Fale były już mniejsze, ale ciągle dobre, więc po szybkim znalezieniu obiecującego breaka wskoczyłem do wody. Będąc już dalej od brzegu zauważyłem grupkę osób w okolicach wraku statku. "Ship wreck", tak właśnie nazywa się ten punkt do którego po woli ściągał mnie boczny prąd. Nie walczyłem z nim tylko złapałem kilka małych prawych fal i znalazłem się pomiędzy innymi surferami czekającymi na fale w pobliżu wraku statku. Jest to bardzo przyjemne miejsce, fale dobrze się tu łamią, i też jest dobry punkt orientacyjny w postaci wystającej części zatopionego statku. Od tego czasu to tutaj kierowałem swoje pierwsze kroki po dotarciu do plaży o poranku.
Kolejne dni mijały w podobnym trybie. Ja wstawałem rano, jechałem na surfa w okolicę "Ship Wreck", później wracałem, jedliśmy wspólnie śniadanie w kuchni kempingowej i jechałem z powrotem do miasta pracować w bibliotece. "Byron Bay Library" jest bardzo spokojnym, dobrze zaopatrzonym miejscem. Można spokojnie pracować i korzystać z dostępu do darmowego Wifi, które ma jednak ograniczenie transferu. Z reguły po godzinie spotkań wyczerpywałem limit i musiałem przełączać się na mój internet mobilny. Do spotkań, w których trzeba brać bardziej czynny i głośniejszy udział lepiej zarezerwować specjalny pokój, przeznaczony do tego typu aktywności. Dziewczyny czasem odwiedzały mnie w mieście i jedliśmy wspólny lunch, raz nawet po mojej pracy poszliśmy wspólnie do kina obejrzeć "Wild Robot" i tak mijały dni, aż przyszedł czas wymeldowania.
Przez większość dni padało, czasem były momenty ładniejszej pogody, ale nigdy nie było pewności że potrwa to długo i zawsze mieliśmy parasol w pogotowiu. Jako że było to pierwsze tego typu doświadczenie w naszej podróży nie do końca wiedzieliśmy czego się spodziewać, a pogoda sprawiła, że nie było łatwo. Dodatkowo duża ilość rzeczy, które ze sobą wieziemy spowodowała, że każdy poranek i wieczór były bardzo intensywne. Wieczorem żeby zrobić miejsce na łóżko, a rano żeby to łóżko z powrotem złożyć. Dodatkowo ciągły deszcz powodował, że nie można było swobodnie wyciągać rzeczy na zewnątrz co dodatkowo komplikowało sytuację. Dwa wnioski, które dla mnie wyłaniają się z tego doświadczenia: trzeba mieć mniej rzeczy i potrzeba więcej miejsca na to co się ma.
Koniec końców, po tygodniu na kempingu zarówno ja jak i Marta z niecierpliwością czekaliśmy na to żeby się wykąpać w wannie i spokojnie położyć w łóżku w naszym następnym punkcie w Sunshine Coast. Tylko Ewcia mówi, że jej się bardzo podobało, ale ona nie musiała ciągle przestawiać rzeczy, żeby zrobić miejsce na łóżko, albo szukać czegoś pomiędzy górami ubrań i bagaży.
Komentarze
Prześlij komentarz