Na początku grudnia dotarliśmy w końcu do Sydney. Po kilku miesiącach spędzonych w podróży dobrze było zobaczyć znajome miejsca i twarze.
Przemierzając ulice największego miasta Australii wspominaliśmy osiem ostatnich lat, które przeżyliśmy w tych okolicach. Little Bay już zawsze będzie kojarzyło się z domem, a Maroubra pozostanie moim lokalnym breakiem surfingowym.
Po przyjeździe i przywitaniu ze znajomymi musieliśmy na tydzień rozdzielić się z dziewczynami. One zostały początkowo u Zuzi i Mikołaja, gdzie Ewa mogła bawić się z Mią i Oliwką, a później przeniosły się do Agi i Tomka, gdzie z kolei na Ewę czekali Anielka i Jasiu. Bardzo ciekawie jest oglądać dzieciaki bawiące się i mieszające języki w dużym stopniu bez świadomości, że to robią.
W tym samym czasie ja poleciałem do Melbourne do głównej siedziby mojej firmy, gdzie dwa razy do roku organizowane są zloty zdalnych pracowników. Samo Melbourne mnie osobiście nie urzeka i nie do końca rozumiem dlaczego co roku znajduje się w czołówce miast najlepszych do życia na naszej planecie. Stolica Victorii, jest wprawdzie dobrze skomunikowana i obfituje w wydarzenia kulturalne i sportowe, ale nie zachęca pogodą i brakiem dostępu do otwartego oceanu. Sydney w tych względach jest dużo ciekawsze.
Po tygodniu spędzonym osobno, w końcu wróciłem do “domu” i przenieśliśmy się na kilka dni do Pawła i Beaty, którzy mieszkają na Maroubrze. Pawła poznałem na surfingu, który jest niezwykle uzależniający sportem. Po złapaniu pierwszej prawdziwej fali ciężko wyleczyć się z myślenia o oceanie, i to właśnie spotkało Pawła, który razem ze mną, często przed siódmą rano, wchodził do wzburzonej wody szukając otwartych fal. Maroubra nie jest łatwym miejscem do nauki, ale determinacja jest nagradzana niezapomnianymi wrażeniami ze złapanych, czasem potężnych fal.
W połowie grudnia przenieśliśmy się na Hilsdale, gdzie spędziliśmy kolejny miesiąc. W tym czasie wróciliśmy do standardowej rutyny życia codziennego. Ewa poszła nawet do przedszkola, gdzie jej rówieśnicy właśnie kończyli ten etap edukacji i mieli niedługo zacząć szkołę, więc nasza malutka Ewusia załapała się na `Graduation`, czyli ceremonię zakończenia przedszkola. W Australii, a może to jest kwestia zmiany pokoleń, wyjście z przedszkola jest bardziej celebrowane niż ja to pamiętam z mojego dzieciństwa.
W takim otoczeniu minął grudzień, po drodze jeszcze spędziliśmy święta i sylwestra ze znajomymi i powoli szykowaliśmy się w dalszą drogę na zachód. Surfing, praca, dom, przedszkole, rutyna pochłonęła nas całkowicie i po pewnym czasie zaczęliśmy się zastanawiać nad sensownością dalszej podróży po Australii…
Świetnie jest uciec na jakiś czas od standardowego życia, jakie większość z nas zna i udać się przed siebie w nieznane, doświadczać i poznawać, ale trzy miesiące spędzone na cudzych mieszkaniach, w samochodzie albo w drodze odcisnęło spore piętno i z ciężkim sercem postanowiliśmy w pełni wrócić do codzienności, tym razem za dwoma oceanami, w Polsce. Tak więc dosyć szybko spakowaliśmy się, wysłaliśmy kilka kartonów z osobistymi rzeczami do Polski, sprzedaliśmy samochód, kupiliśmy bilety i… wyruszyliśmy na raty do naszej pierwszej ojczyzny.
W momencie pisania tego tekstu dziewczyny są już w Sosnowcu, a ja lecę właśnie w kierunku Kuala Lumpur. Za tydzień też dotrę do Polski i całą trójką zaczniemy kolejny etap w środkowej Europie, która po ośmiu latach spędzonych w Australii, wydaje się tak samo egzotyczna jak kiedyś Antypody.
Komentarze
Prześlij komentarz