Niedziela upłynęła nam pod znakiem pożegnań i spotkań ze znajomymi. Ewcia ostatni raz przed wyjazdem zobaczyła swoją wakacyjną miłość - Antka (nie wiem czy mogę to zdradzać, ale jeszcze trochę minie czasu zanim to przeczyta, więc póki co jestem bezpieczny), pobawiła się z Lilą, a my spędziliśmy bardzo miłe chwile w doborowym towarzystwie najpierw Oli i Pawła a potem Asi i Aleksa.
Szczęśliwie udało nam się z Martą dojść do porozumienia w sprawie ilości rzeczy które musimy wieźć, więc dosyć mocno przerzedziliśmy nasz asortyment pozostawiając sporo niepotrzebnych w podróży fantów u Eli i Tomka, którzy mieszkają prawie po sąsiedzku z naszym tymczasowym domem w Caloundra. Odbierzemy je w drodze powrotnej, ale na szczęście nie będziemy się nimi musieli martwić w drodze na północ, która wydaje się dużo bardziej wymagająca niż dotychczas przebyta trasa. Planujemy dotrzeć do Port Douglas, które jest oddalone o ponad 1500km od Sunshine Coast. Mając na uwadze moją pracę i ograniczony czas jest to nie lada wyzwanie. Musimy być z powrotem w Sydney za miesiąc, więc nie ma czasu do stracenia, a każdy zbędny bagaż wiąże się z dodatkowym problemem.
We wtorek, po ostatnich pożegnaniach z Sunshine Coast i mieszkającymi tam znajomymi, ustawiliśmy nawigację na Agnes Water i wyruszyliśmy w drogę. Do pokonania tego dnia mieliśmy trochę ponad 400km i na miejscu czekał na nas kamping. Tak, znowu zaplanowaliśmy spanie w samochodzie. Tym razem na szczęście prognoza nie zapowiadała deszczu i znacznie uszczupliliśmy wieziony bagaż, więc powinno było być sporo łatwiej i przyjemniej. Poza tym, był to tylko krótki przystanek na nocleg. Ponieważ mogliśmy wyjechać dopiero po 14, a ja nie czuję się za pewnie jadąc w nocy jednopasmową, momentami krętą drogą, na której bardzo często pojawia się znak "Uwaga kangury" na miejscu byliśmy dopiero po 20. Jesteśmy teraz poza sezonem wakacyjnym więc kamping nie był oblegany.
Oprócz nas zaparkowany był tylko jeden samochód i miejsce sprawiało wrażenie opuszczonego. Pośród gwieździstego nieba i w towarzystwie dziwnych długonogich ptaków, wykąpaliśmy się i ułożyliśmy do spania w samochodzie. Kolejnego dnia rano, po szybkim śniadaniu w pobliskiej kawiarni i wizycie na plaży poszliśmy do biblioteki w Agnes Water, gdzie ja usiadłem przy biurku i przez kilka godzin pracowałem. Biblioteki w Australii są miejscem gdzie spokojnie można znaleźć wygodne miejsce do pracy, a dzieci mają szansę bawić się ogólnodostępnymi zabawkami. Tak więc w czasie gdy ja siedziałem przed komputerem, Ewa z nowo poznaną koleżanką układała klocki.
Tego dnia czekało nas do przejechania prawie 300km, więc nie chcieliśmy spędzać w Agnes Water dużo czasu, tym bardziej że nie urzekła nas ta miejscowość. Plaża nie należy do najpiękniejszych, Marta prawie nadepnęła na węża i poza zamkniętymi resortami miasteczko wyglądało na wymarłe. Po mojej pracy odwiedziliśmy jeszcze malowniczo położony kurort 1770, który zawdzięcza swoją nazwę faktowi, że w tym właśnie roku kapitan Cook zacumował w okolicy swoje statki. Po tej krótkiej wizycie pojechaliśmy w dalszą drogę. Nauczony doświadczeniem planowałem ominąć nocną jazdę i sprawnie dotrzeć do kolejnego punktu, którym był Yeppoon.
Tym razem wypróbowaliśmy "glamping". Miejsce do którego trafiliśmy było bardzo przyjemne, łóżka jak w hotelu, a pomiędzy namiotami rozstawiony był nieduży, klimatyczny basen. Gdyby nie hałaśliwa droga za płotem i to, że coś chyba zdechło w pobliskim śmietniku powiedziałbym, że miejsce było w miarę luksusowe, szczególnie w porównaniu do poprzedniej nocy spędzonej w samochodzie. Samo Yeppoon jest bardzo ciekawym i prężnie rozwijającym się turystycznym resortem. Podobno niedługo ma tu powstać sztuczna fala do surfingu i wszystko tutaj wydaje się nowe. Większość restauracji jest raczej eksluzywnych i niedrogich jak na jakość którą oferują. Od października do maja jest tutaj sezon na Box Jellyfish, czyli szczególnie groźne meduzy, które w skrajnych przypadkach mogą nawet zabić, więc raczej nie wchodzi się do wody, przynajmniej my na pewno nie zaryzykujemy.
Na gorące dni, czyli w przypadku Yeppoon codziennie, przy plaży wybudowana jest tutaj piękna i nowoczesna laguna otoczona palmami i z widokiem na ocean. Tutaj spędziliśmy również pół dnia, ja pracując, a Marta z Ewcią korzystając z laguny i po południu po wizycie w zoo, w którym Marta wzięła na ręce koalę, ruszyliśmy w dalszą drogę w kierunku Mackay.
W Mackay spędziliśmy tylko noc na kampingu, otoczeni backpackersami mówiącymi po francusku i wcześnie rano wyruszyliśmy do Airlie Beach. Ta noc była już mniej przyjemna ze względu na wysoką temperaturę. Kupiliśmy wprawdzie mały wiatraczek, ale bateria nie starczyła na długo, a ja nie miałem czasu ani miejsca w aucie żeby zorganizować jego ładowanie na bieżąco. Koniec końców, po prawie 2 godzinnej trasie, przed 9 wylądowaliśmy w "Sercu Wielkiej Rafy Koralowej" jak nazywane jest Airlie Beach. Z tego miejsca organizowane są wycieczki na Whitsundays oraz rejsy na nurkowanie. Tym razem byliśmy tutaj tylko przejazdem, więc w czasie mojej pracy Ewcia z Martą skorzystały tylko ze sztucznej laguny i pięknej pogody. Podobnie jak w Yeppoon w tym okresie nie zaleca się tutaj kąpieli w oceanie, chyba że w szczelnym kombinezonie chroniącym przed meduzami. Airlie Beach tętni życiem. W restauracji w której jedliśmy śniadanie była muzyka na żywo, mimo że nie jest to Australijski sezon wakacyjny. Po bardzo przyjemnym dniu i odwiedzeniu biblioteki w Cannonvale ruszyliśmy do kolejnego punktu.
Tego dnia mieliśmy do przejechania jeszcze około 300km do Townsville, gdzie dotarliśmy po 19. Jest to spore, jak na warunki północnego Queensland miasto, które sprawia wrażenie nowoczesnego. Tym razem nocleg zarezerwowaliśmy w apartamencie, które okazało się być na 17-stym piętrze w jedynym w okolicy tak wysokim wieżowcu. Z balkonu rozpościerał się piękny widok na ocean i na pobliską wyspę Magnetic Island, którą planowaliśmy odwiedzić kolejnego dnia. Na tej właśnie wyspie dzieje się akcja serialu "Izzy w krainie koali", którego fanką jest Ewcia.
W sobotę wstaliśmy wcześnie rano, szybko spakowaliśmy plecaki i ruszyliśmy w kierunku portu, gdzie czekał już na nas wcześniej zarezerwowany prom. Podróż na Magnetic Island trwa jedynie 20 minut, więc bardzo szybko zacumowaliśmy na wyspie i wskoczyliśmy w czekający autobus, który krąży wzdłuż Magnetic Island odwiedzając najbardziej popularne punkty. Ku naszemu zaskoczeniu autobus kosztował jednego dolara i w ramach tej ceny mogliśmy korzystać z tego typu transportu przez cały dzień. Gdy ruszyliśmy okazało się że jedziemy w przeciwnym do zaplanowanego kierunku, ale wyspa jest na tyle mała, że nie przejęliśmy się tym za bardzo. Tak dojechaliśmy do Picnic Bay, gdzie zjedliśmy śniadanie, przeszliśmy się molem i złapaliśmy kolejny autobus.
.jpeg)
Wysiedliśmy w okolicy Forts Walk, czyli popularnej ścieżki gdzie można spotkać dziko żyjące koale. Trasa jest ładna, z dużą ilością pięknych widoków po drodze, ale przy ponad 30 stopniowym upale, bez wiatru i miniaturowym cieniu rzucanym przez rzadko rosnące eukaliptusy, ciężka do zniesienia. Na szczęście w połowie trasy spotkaliśmy dwie wylegujące się i oczywiście śpiące koale i wróciliśmy na przystanek, żeby złapać kolejny autobus, którym zawędrowaliśmy do Horseshoe Bay. Wysiedliśmy trochę wcześniej, żeby przejść się lasem pełnym kolorowych motyli i kangurów, ale w końcu dotarliśmy na popularną plażę, która już przypominała wakacyjny kurort. Zarówno tutaj jak i w Picnic Bay były przygotowane, ogrodzone siatką i strzeżone kąpieliska, więc ludzie kąpali się tutaj korzystając z bardzo ciepłej wody i tropikalnego klimatu. Po tej wizycie wskoczyliśmy z powrotem do autobusu i zaraz potem na czekający już w porcie prom i tak zakończyliśmy naszą przygodę na Magnetic Island.
Ten tydzień był intensywny pod kątem przebytego dystansu. Przejechaliśmy ponad 1400 kilometrów i odwiedziliśmy kilka miejscowości. Jesteśmy już w północnym Queensland, ale planujemy pojechać jeszcze kawałek dalej i spędzić tam trochę czasu, ale o tym za tydzień.
Komentarze
Prześlij komentarz